Wat gelukt is, moet je vieren – door Iris Boter

Wish you were here

Zaterdag 29 oktober was de presentatie van mijn young adult-roman Wish you were here. Mijn zestiende boek, en de eerste keer dat ik een boek feestelijk lanceerde.

 

Waarom nu?

Ten eerste omdat ik voor de eerste vijftien boeken geen feestje heb gegeven. Op de dag dat die boeken per post kwamen was ik wel lichtelijk opgetogen, maar verder voltrokken die momenten zich geruisloos. Dat gaf niet, zo dacht ik, want de grootste vreugde zit hem toch in het schrijven zelf.

In al die jaren dat ik met boeken bezig ben heb ik wel eens getwijfeld of ik niet beter iets echt nuttigs kan doen, iets met een direct zichtbaar effect. Ik zit, zo voelt het soms, in mijn eentje dingen te doen waar niemand echt op zit te wachten. Want zonder mijn boeken draait de wereld ook wel door, en er is al zoveel aanbod. Wat heb ik daar nog aan toe te voegen?

Daar had ik het eens met mijn zus over. Moest ik niet gaan wandelen met iemand die nooit buiten komt? Of gaan voorlezen aan mensen die niet meer zelf kunnen lezen? Ze een paar fijne uren bezorgen? Zij sprak toen de wijze woorden: Met jouw boeken bezorg je misschien wel tweeduizend mensen in n keer een paar fijne uren.

Zo had ik het nog nooit bekeken en het zette me aan het denken: schrijven doe ik helemaal niet alleen voor mezelf. Ik vind het verschrikkelijk leuk, het geeft me meer voldoening dan wat ook, maar zonder lezers is het een heel eendimensionaal gebeuren. Zonder lezers schrijf ik echt alleen voor mezelf.

Wish you were here - Iris Boter

Ook daarom wilde ik een feestje geven: om de lezer van mijn en andere boeken te bedanken.

Een andere reden is, dat ik een tijdje geleden tot het inzicht ben gekomen dat ik niet leef om te werken, maar werk om te leven. Ik produceerde maar en werkte maar en ik stond zelden stil bij wat ik al voor elkaar gekregen had. Ik genoot daar niet van, dat paste niet bij mijn calvinistische aard.

Ik herinner bijvoorbeeld dat ik een schrijfwedstrijd won, en op de terugweg na de prijsuitreiking in de trein, met de prijs in mijn hand, al tegen mezelf zei: Nou Iris, dit is leuk meegenomen, maar denk maar niet dat je al wat bereikt hebt hoor. Richt je maar gauw op het volgende.

Dat wil ik niet meer. Wat gelukt is, dat moet je vieren en daar mag je trots op zijn. Daar wil ik trots op zijn.

De laatste reden dat ik bij het uitkomen van dit boek stil wilde staan, is dat ik met Wish het idee heb dat ik mijn eigen stem gevonden heb. In 2009 deed ik mee met Nanowrimo, een wereldwijd initiatief waarbij het de bedoeling is dat je een roman van 50.000 woorden schrijft in n maand. Dat is natuurlijk onmogelijk, maar door de enorme druk om het aantal woorden te halen, begon ik soms zomaar wat te schrijven en tot mijn verrassing ontstonden er juist daardoor mooie dingen: ik ontdekte een meer associatieve, intutieve stem. En met die stem heb ik dit boek geschreven.

In zekere zin is Wish daarmee toch een eerste boek, eentje op een weg waarop ik er nog veel meer hoop te schrijven.

Iris BoterVan Iris Boter verschenen eerder bij Mozaek de prentenboeken Vandaag zijn wij de baas (met bijbehorende app voor i-pad), Dag papa (met Francisca Koelewijn) en De rugzakpoes (met Sanne Miltenburg). Daarnaast schreef ze Sanne gaat solo en Online.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s