Auteursarchief: boekencentrum

Verwen jezelf met deze prachtige roman – advertentie

Op de achterkant van het dubbeldikke kerstnummer van vrouwenmagazine Eva vind je deze maand de feestelijke advertentie voor De laatste patiënt, de nieuwe roman van Mirjam van der Vegt (nog een extra reden dus om het kerstnummer te gaan kopen!).

Mirjam van der Vegt

Advertenties

Een verre melodie – door Jeannette van Genderen

Een verre melodieAllie Miller is de hoofdpersoon van deze roman. Het verhaal speelt zich af in de VS in 1942 en 1943. Veel jonge mannen zijn betrokken bij de oorlog in Europa en gestationeerd in Engeland. Allie heeft al vijf jaar een vaste vriend, Baxter, en zij zal binnen afzienbare tijd met hem trouwen. Het is een gearrangeerd huwelijk waarbij de zakelijke belangen van haar ouders een grote rol spelen. Haar vader heeft een bedrijf dat mede wordt geleid door Baxter. Als Allie met hem trouwt is de toekomst van het bedrijf veilig gesteld. Probleem is dat Allie zeer twijfelt over haar relatie met Baxter. Zeker als zij Walt, Walter Novak, ontmoet. Walt is vliegtuigcommandant.

Deze roman sleept de lezer mee: de levens in van Allie, haar ouders, Baxter en Walt. Het boek laat ook de impact zien van de Tweede Wereldoorlog voor de VS. Hoe de bommenwerpers naar Frankrijk vlogen en hoeveel gevaar er moest worden getrotseerd.

Over het praktisch maken van het geloof in het dagelijks leven wordt veel gedacht en gesproken: dat halve waarheden, hele leugens zijn. Dat gehoorzaamheid aan God offers kan vragen.

Kernwoorden van deze roman: romantisch en tragisch, serieus en hilarisch.

Deze bijdrage verscheen eerder op boekenvriend.wordpress.com.

Voor meer informatie over Een verre melodie, klik hier. Deze roman is ook te koop als e-book, klik hier.

Gevangen zonlicht – door Jeannette van Genderen

Gevangen zonlichtPrachtige roman met dito omslag. Deze omslag geeft, net als de Engelstalige titel The Book of Fires, de inhoud van de roman heel mooi weer.

Het verhaal speelt zich af in Engeland in de 18e eeuw. Hoofdpersoon is de zeventienjarige Agnes Trussel, zij woont met haar familie in Sussex. Het is een arme familie waar vaak honger wordt geleden. Agnes weeft stoffen voor de verkoop. Een eigen strookje grond om groenten op te verbouwen, heeft haar vader niet meer. Er zijn ook al schulden gemaakt. Het zijn moeilijke leefomstandigheden. Agnes heeft twee broers en drie zussen.

Het boek start met het uitgebreide verhaal van het slachten en schoonmaken van een varken. Een enorm werk en erg belangrijk voor deze familie. Agnes heeft haar eigen probleem naast dat van de zorg voor het weven en de hulp bij de slacht van het varken. Agnes is zwanger. Zij is bang voor de dag waarop zichtbaar wordt dat zij een kind verwacht. Wat zal haar vader zeggen? Wat zullen de mensen in de dorpsgemeenschap zeggen? Zal zij moeten trouwen met de vader van het kind?

Agnes vertrekt naar Londen. Met geld dat zij heeft gestolen kan zij mee op een wagen. Het is een lange reis. Zij legt contact met een op het oog aardige vrouw die haar vertelt waar zij in Londen onderdak kan vinden. Als zij het genoemde adres niet kan vinden komt zij terecht bij Blacklock. Hij is maker van vuurwerk en Agnes wordt zijn assistent.

Agnes is bang voor de toekomst: hoe moet het met haar kind, wat als men erachter komt dat zij geld heeft gestolen? In die tijd gingen mensen voor grote en kleine vergrijpen naar de galg. Het boek is dan ook geschreven ‘ter nagedachtenis aan allen die bij Tyburn zijn opgehangen’.

De tijd verstrijkt, Agnes leert vuurwerk maken, went ondanks de heimwee naar haar ouderlijk huis aan het leven in Londen, verbergt haar zwangerschap onder een lading kleding en ziet met angst en beven de bevalling naderen.

De roman is zo geschreven dat het lijkt alsof je er zelf bij bent. Knappe opbouw in vijf delen die allen te maken hebben met licht of vuurwerk.

Deze bijdrage verscheen eerder op boekenvriend.wordpress.com.

Voor meer informatie over Gevangen zonlicht, klik hier. Deze roman is ook te koop als e-book, klik hier.

Uitzien naar kerst 2012

Met twee nieuwe kerstliedjes van de Kerst Kinderbijbelliedjesmeezingceedee:

Het offer van Zacharias

En: Luister, Luister

Mooi interview met Iris Boter over ‘Wish you were here’

Iris Boter wordt in deze video geďnterviewd over haar nieuwe young adult roman Wish you were here, die onlangs verscheen bij Uitgeverij Mozaďek. Een aanrader om te bekijken!

Om het complete oeuvre van Iris Boter bij Uitgeverij Mozaďek te bekijken, klik hier.

Iris Boter

Speech bij de presentatie van Het licht roept in de nacht – door Joke Verweerd

Joke VerweerdOp 26 november 2011 hield Joke Verweerd een lezing naar aanleiding van haar nieuwe boek Het licht roept in de nacht. Gedichten en gedachten rond Kerst in boekhandel De Echo te Huizen.

Een bundel met gedachten en gedichten rond het oude vertrouwde verhaal, de goede boodschap van kerst. Een verzameling van woorden en zinnen, die in de loop van dit voorjaar door mijn hoofd dwaalden om gevangen te worden.  Eigenlijk is de Kerstbundel er gekomen omdat ik met zoveel plezier aan de Paasbundel “Wakker worden in het licht” had gewerkt. Bij schrijvers lopen de dingen vaak wat door elkaar, met Kerst vorig jaar schreef ik de Paasbundel en met Pasen dit jaar de kerstbundel. Daarnaast zat en zit er nog een veel grote project in mijn hoofd, maar dat is weer een heel ander verhaal.

Waar ik vandaag met jullie hier in Huizen even bij wil stilstaan is de volgende vraag: Is een boek van de schrijver of van de lezer? Misschien denkt u: Ván de schrijver, vóór de lezer.

Maar deze schrijver weigert daar genoegen mee te nemend, hoor! Dat geeft mij het gevoel dat ik alleen al het werk doe. Ik denk dat de lezer ook een rol heeft.

Ik zou het liefst zien dat mijn woorden bij u een bepaald effect hadden. Door mij opgediept, en met liefde en zorg voor u gerangschikt, in de hoop dat u reageert. Dat mijn actie een reactie oproept. En dat hoeft niet rechtstreeks naar mij, hoewel ik best blij ben met sommige berichten in  mijn mailbox, maar de reactie die mijn werk bij u oproept moet binnen uw eigen gedachten een verdieping bewerkstelligen, een verrijking als het kan . O, u mag het ook een leermoment vinden en er wordt wel geroepen van mijn werk dat het verkapte preken zijn. U mag zelf weten hoe u het noemt, als u maar niet zegt dat het hapklare brokken zijn, die je doorslikt zonder te proeven.

Alle kans dat u nu denkt, wat praten schrijvers toch warrig en ingewikkeld. Maar luister, het valt wel mee hoor. Ik bedoel : ik kan het uitleggen.

Lees verder

Kerstspel bij het Kerst kinderbijbelliedjesleesboek

‘Een vrolijk en oprecht kerstspel dat eenvoudig uit te voeren is. Het hele kerstverhaal komt langs in zang en vertelling. Een afwisselend geheel, waar de kinderen helemaal in meegenomen worden’ Arnold van den Berg – leerkracht basisonderwijs

Oma organiseert een kerstfeest voor de kinderen uit haar buurt.
Twee tieners komen daarbij helpen. Dan blijkt dat zij en oma
heel andere ideeën hebben over het vieren van kerst…

Opzet
Een eenvoudig kerstspel voor een volwassene, twee jongeren* en enkele kinderen. De kinderen spelen ‘kinderen die op visite zijn’ en hoeven dus geen specifieke teksten te onthouden. Het kerstverhaal wordt door de oma voorgelezen aan de kinderen. De zaal kijkt over haar schouder mee middels een powerpoint met plaatjes en liedteksten.
Het hele kerstverhaal komt aan bod. Gedeeltes van het verhaal worden in liedvorm verteld. Hiervoor worden bekende en nieuwe liederen gebruikt. Het kerstspel eindigt in samenzang met bekende kerstliederen.
In de dialogen wordt dieper ingegaan op de betekenis van het verhaal. De kinderen in de zaal kunnen meedenken, -dansen en -zingen met de kinderen op toneel.
* De rollen kunnen ook anders ingevuld worden.

Materialen
De volgende materialen vindt u als gratis download op de website van Uitgeverij Mozaďek:
• Powerpoint met benodigde afbeeldingen en liedteksten
• Boekje met toneelteksten
• Boek met afbeeldingen en voor te lezen verhaalgedeeltes voor de oma in het stuk

Om de materialen te downloaden, klik hier.

Bekijk hier de video van het kerstspel:

Wat gelukt is, moet je vieren – door Iris Boter

Wish you were here

Zaterdag 29 oktober was de presentatie van mijn young adult-roman Wish you were here. Mijn zestiende boek, en de eerste keer dat ik een boek feestelijk lanceerde.

 

Waarom nu?

Ten eerste omdat ik voor de eerste vijftien boeken geen feestje heb gegeven. Op de dag dat die boeken per post kwamen was ik wel lichtelijk opgetogen, maar verder voltrokken die momenten zich geruisloos. Dat gaf niet, zo dacht ik, want de grootste vreugde zit hem toch in het schrijven zelf.

In al die jaren dat ik met boeken bezig ben heb ik wel eens getwijfeld of ik niet beter iets echt nuttigs kan doen, iets met een direct zichtbaar effect. Ik zit, zo voelt het soms, in mijn eentje dingen te doen waar niemand echt op zit te wachten. Want zonder mijn boeken draait de wereld ook wel door, en er is al zoveel aanbod. Wat heb ik daar nog aan toe te voegen?

Daar had ik het eens met mijn zus over. Moest ik niet gaan wandelen met iemand die nooit buiten komt? Of gaan voorlezen aan mensen die niet meer zelf kunnen lezen? Ze een paar fijne uren bezorgen? Zij sprak toen de wijze woorden: Met jouw boeken bezorg je misschien wel tweeduizend mensen in één keer een paar fijne uren.

Zo had ik het nog nooit bekeken en het zette me aan het denken: schrijven doe ik helemaal niet alleen voor mezelf. Ik vind het verschrikkelijk leuk, het geeft me meer voldoening dan wat ook, maar zonder lezers is het een heel eendimensionaal gebeuren. Zonder lezers schrijf ik echt alleen voor mezelf.

Wish you were here - Iris Boter

Ook daarom wilde ik een feestje geven: om de lezer van mijn en andere boeken te bedanken.

Een andere reden is, dat ik een tijdje geleden tot het inzicht ben gekomen dat ik niet leef om te werken, maar werk om te leven. Ik produceerde maar en werkte maar en ik stond zelden stil bij wat ik al voor elkaar gekregen had. Ik genoot daar niet van, dat paste niet bij mijn calvinistische aard.

Ik herinner bijvoorbeeld dat ik een schrijfwedstrijd won, en op de terugweg na de prijsuitreiking in de trein, met de prijs in mijn hand, al tegen mezelf zei: Nou Iris, dit is leuk meegenomen, maar denk maar niet dat je al wat bereikt hebt hoor. Richt je maar gauw op het volgende.

Dat wil ik niet meer. Wat gelukt is, dat moet je vieren en daar mag je trots op zijn. Daar wil ik trots op zijn.

De laatste reden dat ik bij het uitkomen van dit boek stil wilde staan, is dat ik met Wish het idee heb dat ik mijn eigen stem gevonden heb. In 2009 deed ik mee met Nanowrimo, een wereldwijd initiatief waarbij het de bedoeling is dat je een roman van 50.000 woorden schrijft in één maand. Dat is natuurlijk onmogelijk, maar door de enorme druk om het aantal woorden te halen, begon ik soms zomaar wat te schrijven en tot mijn verrassing ontstonden er juist daardoor mooie dingen: ik ontdekte een meer associatieve, intuďtieve stem. En met die stem heb ik dit boek geschreven.

In zekere zin is Wish daarmee toch een eerste boek, eentje op een weg waarop ik er nog veel meer hoop te schrijven.

Iris BoterVan Iris Boter verschenen eerder bij Mozaďek de prentenboeken Vandaag zijn wij de baas (met bijbehorende app voor i-pad), Dag papa (met Francisca Koelewijn) en De rugzakpoes (met Sanne Miltenburg). Daarnaast schreef ze Sanne gaat solo en Online.

Avontuur – door Mirjam van der Vegt

Mirjam van der VegtDaar is ‘ze’ dan eindelijk! De laatste patiënt is deze week van de persen gerold en heeft voor mij een geweldige Apgarscore.  Wat ziet ‘ze’ er toch mooi uit! Wie deze keer geen zin heeft om van alles te lezen, kan ook direct op onderstaande link drukken, want daar zie je een korte film met achtergronden over het boek.

 

 

Bedankt voor jullie hartverwarmende reacties en Facebook- en Twitter-berichten. Er is nog steeds kans om het boek te winnen, want alle reacties tot en met eind oktober tellen mee in de race om vijf gratis gesigneerde exemplaren. Zie voor meer informatie mijn vorige blog.

Lonken

Je zou denken; nu ligt het boek in de winkel en is het avontuur afgelopen. Maar nee, het lijkt eigenlijk pas te beginnen. Dit is een boek met hang naar avontuur. Het heeft liggen lonken naar een Amerikaanse president-directeur van een mediabedrijf (ja,ja, blaas maar hoog van de toren) die onder haar bekoring kwam. En nu plannen heeft om een relatie met dit boek aan te gaan en haar naar zijn thuisland te halen. Met prachtige woorden schetste hij een filmische toekomst. De trouwbelofte is nog niet getekend en de ringen zijn nog niet uitgewisseld, maar toch heeft dit boek  – en daarmee ook de schrijfster – natuurlijk de kriebels in de buik! Of dit verhaal zal uitlopen op een heus feestje, of op liefdesverdriet? De tijd zal het leren.

Ode

In ieder geval heeft het verhaal over positieve aandacht niet te klagen. Tien meelezers hebben vast een voorproefje gehad en dat leverde heel veel mooie citaten op. Die kan ik nu allemaal gaan opschrijven, maar oordeel liever zelf. Toch, één reactie wil ik jullie niet onthouden. Een reactie waar ik ook op mijn boekpresentatie dieper op in zal gaan, en die voor mij de mooiste was van allemaal.

Dat was uitspraak van mijn vriendin aan wie ik het boek opdraag. Zij heeft haar zoontje verloren vlak na de geboorte en herkende zich in Ava’s verdriet. Ze was diep geraakt en zei: ‘Dit boek is een ode aan moeders die hun kindje verloren.’ Wat dankbaar en verwonderd ben ik dat ik zo’n mooi cadeau aan haar mag geven! Ronald Reagan zei in 1988:  ‘Kinderen die hun ouders verliezen worden wees, een man of vrouw die zijn echtgenoot verliest weduwnaar of weduwe. Maar voor ouders die hun kinderen verliezen bestaan geen woorden.’ Ik hoop dat ze in dit boek een stuk herkenning zullen vinden.

PS: En, o ja, hierna blog ik gewoon weer over de struggle met mijn agenda. Over de kleine uurtjes waarin alles gedaan moet worden, opspelende rsi, geďrriteerde echtgenoten, wallen onder de ogen, grenzen stellen en meer van dat soort vervelende dingen. Alles heeft zijn prijs…

Op vrijdagavond 21 oktober presenteert Mirjam van der Vegt de roman bij boekhandel Riemer in Ermelo (20.00 uur). U bent van harte welkom deze presentatie bij te wonen.

Klik hier om naar de website van het boek te gaan.

Klik hier om naar de website van Mirjam van der Vegt te gaan, ook voor workshops, theaterstukken, stilteavonden en stiltewandelingen.

De allerbeste mama – door Annemarie van Heijningen

Annemarie van Heijningen

Het aantal handboeken over opvoeding neemt in onze boekenkast een halve plank in beslag. Als je kinderen hebt, moet je ook handboeken hebben. Dat is zo klaar als een klontje. Hoe meer kinderen, hoe meer handboeken. En dan natuurlijk ook lezen. In het kader van de goede voornemens neem ik ze in de eerste week van januari weer ter hand: Fern Nichols, Gary Chapman en consorten. Het gaat in januari altijd erg goed tussen mij en de kinderen.

Ik ben bijna 10 jaar moeder en dat ik, samen met Michel, kinderen heb gekregen is tot nu toe de grootste zegen in mijn leven. Vanmorgen nog, op onze uitslaapzaterdag, hoorde ik de jongens zachtjes fluisteren en lachen in hun kamer.  Anne-Lynn lag zich in haar eentje te vermaken met haar knuffelbeesten. Ik hoorde haar zeggen: ‘Sapie, sapie – beeh!’ – en ik rekte me loom uit en prees mezelf gelukkig.

Sinds een jaar of drie schrijf ik over ons gezin. Het begon met een gewonnen wedstrijd bij Margriet. Een jaar lang mocht ik de titel ‘weblogger van het jaar’ verdedigen door twee keer per week een blog op de site te plaatsen. Ik kreeg er hoe langer hoe meer plezier in te schrijven over simpele dingen. Hoewel… soms was het ook een soort van therapeutisch schrijven. Na een stom moment vol stress en sacherijnigheid, kon ik achter de computer kruipen. Vaak spiegelde ik mezelf en mijn rol als moeder. Ik merkte dat mijn verhaaltjes aansloegen. Toen ik ook nog columns voor Visie mocht leveren, begon het schrijven serieuze vormen aan te nemen. Een uit de hand gelopen hobby met een tweeledig doel: ik werd me nog meer bewust van het wonder van het leven én het werd mijn instrument om van mijn zwakte mijn kracht te maken.  Want net als iedere moeder ken ook ik de frustratie van het falen. Als mens moeten we het doen met het hoogst haalbare – en eerlijk is eerlijk, vaak halen we het hoogst haalbare niet eens. Omdat we druk zijn, of moe, of geďrriteerd, of wat dan ook.

Voor jou wil ik de allerbeste mama zijn zie ik als de rebelse tegenhanger van al die waardevolle handboeken over opvoeding. ‘Herkenbaar’ is het sleutelwoord. Dit boek kun je lezen zonder je schuldig te voelen. Leun lekker achterover op je vrije maandagmorgen en drink je koffie en lees mijn boek. Kijk in de spiegel en
schiet in de lach. Kijk naar je (klein)kinderen en verwonder je. En heb lief.

PS. Je mag er ook twee kopen – of meer. De opbrengst gaat naar Stichting Chris, met als specifieke bestemming het werk in het noorden van ons land.

Annemarie van Heijningen-Steenbergen (1977), getrouwd en moeder van drie kinderen, is schrijfster en columnist. Ze publiceerde een jaar lang op de website van Margriet en schrijft momenteel in Visie en in het Reformatorisch Dagblad. April 2012 verschijnt haar boek Ik kan het niet loslaten. Over piekeren, perfectionisme en slapeloze nachten.