Categorie archief: Uncategorized

Een verre melodie – door Jeannette van Genderen

Een verre melodieAllie Miller is de hoofdpersoon van deze roman. Het verhaal speelt zich af in de VS in 1942 en 1943. Veel jonge mannen zijn betrokken bij de oorlog in Europa en gestationeerd in Engeland. Allie heeft al vijf jaar een vaste vriend, Baxter, en zij zal binnen afzienbare tijd met hem trouwen. Het is een gearrangeerd huwelijk waarbij de zakelijke belangen van haar ouders een grote rol spelen. Haar vader heeft een bedrijf dat mede wordt geleid door Baxter. Als Allie met hem trouwt is de toekomst van het bedrijf veilig gesteld. Probleem is dat Allie zeer twijfelt over haar relatie met Baxter. Zeker als zij Walt, Walter Novak, ontmoet. Walt is vliegtuigcommandant.

Deze roman sleept de lezer mee: de levens in van Allie, haar ouders, Baxter en Walt. Het boek laat ook de impact zien van de Tweede Wereldoorlog voor de VS. Hoe de bommenwerpers naar Frankrijk vlogen en hoeveel gevaar er moest worden getrotseerd.

Over het praktisch maken van het geloof in het dagelijks leven wordt veel gedacht en gesproken: dat halve waarheden, hele leugens zijn. Dat gehoorzaamheid aan God offers kan vragen.

Kernwoorden van deze roman: romantisch en tragisch, serieus en hilarisch.

Deze bijdrage verscheen eerder op boekenvriend.wordpress.com.

Voor meer informatie over Een verre melodie, klik hier. Deze roman is ook te koop als e-book, klik hier.

Advertenties

Gevangen zonlicht – door Jeannette van Genderen

Gevangen zonlichtPrachtige roman met dito omslag. Deze omslag geeft, net als de Engelstalige titel The Book of Fires, de inhoud van de roman heel mooi weer.

Het verhaal speelt zich af in Engeland in de 18e eeuw. Hoofdpersoon is de zeventienjarige Agnes Trussel, zij woont met haar familie in Sussex. Het is een arme familie waar vaak honger wordt geleden. Agnes weeft stoffen voor de verkoop. Een eigen strookje grond om groenten op te verbouwen, heeft haar vader niet meer. Er zijn ook al schulden gemaakt. Het zijn moeilijke leefomstandigheden. Agnes heeft twee broers en drie zussen.

Het boek start met het uitgebreide verhaal van het slachten en schoonmaken van een varken. Een enorm werk en erg belangrijk voor deze familie. Agnes heeft haar eigen probleem naast dat van de zorg voor het weven en de hulp bij de slacht van het varken. Agnes is zwanger. Zij is bang voor de dag waarop zichtbaar wordt dat zij een kind verwacht. Wat zal haar vader zeggen? Wat zullen de mensen in de dorpsgemeenschap zeggen? Zal zij moeten trouwen met de vader van het kind?

Agnes vertrekt naar Londen. Met geld dat zij heeft gestolen kan zij mee op een wagen. Het is een lange reis. Zij legt contact met een op het oog aardige vrouw die haar vertelt waar zij in Londen onderdak kan vinden. Als zij het genoemde adres niet kan vinden komt zij terecht bij Blacklock. Hij is maker van vuurwerk en Agnes wordt zijn assistent.

Agnes is bang voor de toekomst: hoe moet het met haar kind, wat als men erachter komt dat zij geld heeft gestolen? In die tijd gingen mensen voor grote en kleine vergrijpen naar de galg. Het boek is dan ook geschreven ‘ter nagedachtenis aan allen die bij Tyburn zijn opgehangen’.

De tijd verstrijkt, Agnes leert vuurwerk maken, went ondanks de heimwee naar haar ouderlijk huis aan het leven in Londen, verbergt haar zwangerschap onder een lading kleding en ziet met angst en beven de bevalling naderen.

De roman is zo geschreven dat het lijkt alsof je er zelf bij bent. Knappe opbouw in vijf delen die allen te maken hebben met licht of vuurwerk.

Deze bijdrage verscheen eerder op boekenvriend.wordpress.com.

Voor meer informatie over Gevangen zonlicht, klik hier. Deze roman is ook te koop als e-book, klik hier.

Wat gelukt is, moet je vieren – door Iris Boter

Wish you were here

Zaterdag 29 oktober was de presentatie van mijn young adult-roman Wish you were here. Mijn zestiende boek, en de eerste keer dat ik een boek feestelijk lanceerde.

 

Waarom nu?

Ten eerste omdat ik voor de eerste vijftien boeken geen feestje heb gegeven. Op de dag dat die boeken per post kwamen was ik wel lichtelijk opgetogen, maar verder voltrokken die momenten zich geruisloos. Dat gaf niet, zo dacht ik, want de grootste vreugde zit hem toch in het schrijven zelf.

In al die jaren dat ik met boeken bezig ben heb ik wel eens getwijfeld of ik niet beter iets echt nuttigs kan doen, iets met een direct zichtbaar effect. Ik zit, zo voelt het soms, in mijn eentje dingen te doen waar niemand echt op zit te wachten. Want zonder mijn boeken draait de wereld ook wel door, en er is al zoveel aanbod. Wat heb ik daar nog aan toe te voegen?

Daar had ik het eens met mijn zus over. Moest ik niet gaan wandelen met iemand die nooit buiten komt? Of gaan voorlezen aan mensen die niet meer zelf kunnen lezen? Ze een paar fijne uren bezorgen? Zij sprak toen de wijze woorden: Met jouw boeken bezorg je misschien wel tweeduizend mensen in één keer een paar fijne uren.

Zo had ik het nog nooit bekeken en het zette me aan het denken: schrijven doe ik helemaal niet alleen voor mezelf. Ik vind het verschrikkelijk leuk, het geeft me meer voldoening dan wat ook, maar zonder lezers is het een heel eendimensionaal gebeuren. Zonder lezers schrijf ik echt alleen voor mezelf.

Wish you were here - Iris Boter

Ook daarom wilde ik een feestje geven: om de lezer van mijn en andere boeken te bedanken.

Een andere reden is, dat ik een tijdje geleden tot het inzicht ben gekomen dat ik niet leef om te werken, maar werk om te leven. Ik produceerde maar en werkte maar en ik stond zelden stil bij wat ik al voor elkaar gekregen had. Ik genoot daar niet van, dat paste niet bij mijn calvinistische aard.

Ik herinner bijvoorbeeld dat ik een schrijfwedstrijd won, en op de terugweg na de prijsuitreiking in de trein, met de prijs in mijn hand, al tegen mezelf zei: Nou Iris, dit is leuk meegenomen, maar denk maar niet dat je al wat bereikt hebt hoor. Richt je maar gauw op het volgende.

Dat wil ik niet meer. Wat gelukt is, dat moet je vieren en daar mag je trots op zijn. Daar wil ik trots op zijn.

De laatste reden dat ik bij het uitkomen van dit boek stil wilde staan, is dat ik met Wish het idee heb dat ik mijn eigen stem gevonden heb. In 2009 deed ik mee met Nanowrimo, een wereldwijd initiatief waarbij het de bedoeling is dat je een roman van 50.000 woorden schrijft in één maand. Dat is natuurlijk onmogelijk, maar door de enorme druk om het aantal woorden te halen, begon ik soms zomaar wat te schrijven en tot mijn verrassing ontstonden er juist daardoor mooie dingen: ik ontdekte een meer associatieve, intuďtieve stem. En met die stem heb ik dit boek geschreven.

In zekere zin is Wish daarmee toch een eerste boek, eentje op een weg waarop ik er nog veel meer hoop te schrijven.

Iris BoterVan Iris Boter verschenen eerder bij Mozaďek de prentenboeken Vandaag zijn wij de baas (met bijbehorende app voor i-pad), Dag papa (met Francisca Koelewijn) en De rugzakpoes (met Sanne Miltenburg). Daarnaast schreef ze Sanne gaat solo en Online.

Avontuur – door Mirjam van der Vegt

Mirjam van der VegtDaar is ‘ze’ dan eindelijk! De laatste patiënt is deze week van de persen gerold en heeft voor mij een geweldige Apgarscore.  Wat ziet ‘ze’ er toch mooi uit! Wie deze keer geen zin heeft om van alles te lezen, kan ook direct op onderstaande link drukken, want daar zie je een korte film met achtergronden over het boek.

 

 

Bedankt voor jullie hartverwarmende reacties en Facebook- en Twitter-berichten. Er is nog steeds kans om het boek te winnen, want alle reacties tot en met eind oktober tellen mee in de race om vijf gratis gesigneerde exemplaren. Zie voor meer informatie mijn vorige blog.

Lonken

Je zou denken; nu ligt het boek in de winkel en is het avontuur afgelopen. Maar nee, het lijkt eigenlijk pas te beginnen. Dit is een boek met hang naar avontuur. Het heeft liggen lonken naar een Amerikaanse president-directeur van een mediabedrijf (ja,ja, blaas maar hoog van de toren) die onder haar bekoring kwam. En nu plannen heeft om een relatie met dit boek aan te gaan en haar naar zijn thuisland te halen. Met prachtige woorden schetste hij een filmische toekomst. De trouwbelofte is nog niet getekend en de ringen zijn nog niet uitgewisseld, maar toch heeft dit boek  – en daarmee ook de schrijfster – natuurlijk de kriebels in de buik! Of dit verhaal zal uitlopen op een heus feestje, of op liefdesverdriet? De tijd zal het leren.

Ode

In ieder geval heeft het verhaal over positieve aandacht niet te klagen. Tien meelezers hebben vast een voorproefje gehad en dat leverde heel veel mooie citaten op. Die kan ik nu allemaal gaan opschrijven, maar oordeel liever zelf. Toch, één reactie wil ik jullie niet onthouden. Een reactie waar ik ook op mijn boekpresentatie dieper op in zal gaan, en die voor mij de mooiste was van allemaal.

Dat was uitspraak van mijn vriendin aan wie ik het boek opdraag. Zij heeft haar zoontje verloren vlak na de geboorte en herkende zich in Ava’s verdriet. Ze was diep geraakt en zei: ‘Dit boek is een ode aan moeders die hun kindje verloren.’ Wat dankbaar en verwonderd ben ik dat ik zo’n mooi cadeau aan haar mag geven! Ronald Reagan zei in 1988:  ‘Kinderen die hun ouders verliezen worden wees, een man of vrouw die zijn echtgenoot verliest weduwnaar of weduwe. Maar voor ouders die hun kinderen verliezen bestaan geen woorden.’ Ik hoop dat ze in dit boek een stuk herkenning zullen vinden.

PS: En, o ja, hierna blog ik gewoon weer over de struggle met mijn agenda. Over de kleine uurtjes waarin alles gedaan moet worden, opspelende rsi, geďrriteerde echtgenoten, wallen onder de ogen, grenzen stellen en meer van dat soort vervelende dingen. Alles heeft zijn prijs…

Op vrijdagavond 21 oktober presenteert Mirjam van der Vegt de roman bij boekhandel Riemer in Ermelo (20.00 uur). U bent van harte welkom deze presentatie bij te wonen.

Klik hier om naar de website van het boek te gaan.

Klik hier om naar de website van Mirjam van der Vegt te gaan, ook voor workshops, theaterstukken, stilteavonden en stiltewandelingen.

De allerbeste mama – door Annemarie van Heijningen

Annemarie van Heijningen

Het aantal handboeken over opvoeding neemt in onze boekenkast een halve plank in beslag. Als je kinderen hebt, moet je ook handboeken hebben. Dat is zo klaar als een klontje. Hoe meer kinderen, hoe meer handboeken. En dan natuurlijk ook lezen. In het kader van de goede voornemens neem ik ze in de eerste week van januari weer ter hand: Fern Nichols, Gary Chapman en consorten. Het gaat in januari altijd erg goed tussen mij en de kinderen.

Ik ben bijna 10 jaar moeder en dat ik, samen met Michel, kinderen heb gekregen is tot nu toe de grootste zegen in mijn leven. Vanmorgen nog, op onze uitslaapzaterdag, hoorde ik de jongens zachtjes fluisteren en lachen in hun kamer.  Anne-Lynn lag zich in haar eentje te vermaken met haar knuffelbeesten. Ik hoorde haar zeggen: ‘Sapie, sapie – beeh!’ – en ik rekte me loom uit en prees mezelf gelukkig.

Sinds een jaar of drie schrijf ik over ons gezin. Het begon met een gewonnen wedstrijd bij Margriet. Een jaar lang mocht ik de titel ‘weblogger van het jaar’ verdedigen door twee keer per week een blog op de site te plaatsen. Ik kreeg er hoe langer hoe meer plezier in te schrijven over simpele dingen. Hoewel… soms was het ook een soort van therapeutisch schrijven. Na een stom moment vol stress en sacherijnigheid, kon ik achter de computer kruipen. Vaak spiegelde ik mezelf en mijn rol als moeder. Ik merkte dat mijn verhaaltjes aansloegen. Toen ik ook nog columns voor Visie mocht leveren, begon het schrijven serieuze vormen aan te nemen. Een uit de hand gelopen hobby met een tweeledig doel: ik werd me nog meer bewust van het wonder van het leven én het werd mijn instrument om van mijn zwakte mijn kracht te maken.  Want net als iedere moeder ken ook ik de frustratie van het falen. Als mens moeten we het doen met het hoogst haalbare – en eerlijk is eerlijk, vaak halen we het hoogst haalbare niet eens. Omdat we druk zijn, of moe, of geďrriteerd, of wat dan ook.

Voor jou wil ik de allerbeste mama zijn zie ik als de rebelse tegenhanger van al die waardevolle handboeken over opvoeding. ‘Herkenbaar’ is het sleutelwoord. Dit boek kun je lezen zonder je schuldig te voelen. Leun lekker achterover op je vrije maandagmorgen en drink je koffie en lees mijn boek. Kijk in de spiegel en
schiet in de lach. Kijk naar je (klein)kinderen en verwonder je. En heb lief.

PS. Je mag er ook twee kopen – of meer. De opbrengst gaat naar Stichting Chris, met als specifieke bestemming het werk in het noorden van ons land.

Annemarie van Heijningen-Steenbergen (1977), getrouwd en moeder van drie kinderen, is schrijfster en columnist. Ze publiceerde een jaar lang op de website van Margriet en schrijft momenteel in Visie en in het Reformatorisch Dagblad. April 2012 verschijnt haar boek Ik kan het niet loslaten. Over piekeren, perfectionisme en slapeloze nachten.

Liefde voor het schrijven – door Judith Janssen

De mysterieuze monnik - Judith Janssen-van den Barg

Na maanden in mijn hol doorgebracht te hebben, met mijn laptop, mijn creativiteit, mijn frustraties, mijn stapel naslagwerken, mijn briljante vondsten en met mijn 20.000 woorden, heeft hij op de Lees en Luisterbeurs afgelopen zaterdag eindelijk het daglicht gezien: míjn boek De mysterieuze monnik!

In verschillende stands, op mooie stapeltjes liggen heel veel Mysterieuze Monniken te glimmen en denk ik: ‘Het is me toch maar weer gelukt!’

Ik voel me trots, want ik heb er hard aan gewerkt. Ik voel me vereerd, want ze hebben mij gevraagd. Ik voel me dankbaar, want ik heb hulp gehad. Van God en mensen.

Als we aan het eind van de dag naar huis rijden, vraagt een van mijn dochters: ‘Maar mama, waarom schrijf je nu eigenlijk boeken? Wat is je doel?’

Leuk hoor, zo’n kind dat je weer bepaalt bij de je diepste motieven en levensvragen. Mag ik misschien nog even nagenieten van deze dag?

Want ineens voel ik nog iets, minder aangenaam: twijfel. Ik heb het namelijk ook gezien deze dag: al die stapels boeken, al die schrijvers. Mijn boekje was een van de velen. Waarom zouden kinderen de mijne pakken? Wat voegt mijn verhaal eigenlijk toe?

Ik stamel wat en probeer het voor mezelf op een rijtje te krijgen. Wat is mijn doel? Met dit boek, met het schrijven? In gedachten ga ik terug naar de afgelopen maanden, waarin De mysterieuze monnik langzaam tot stand kwam. Ik denk aan het nieuwe idee waar ik nu mee in mijn hoofd rondloop. Tja, waarom, waartoe?

Is het voor de roem en erkenning? Nee.

Doe ik het voor de rijkdom dan? Haha!

Maar eigenlijk weet ik het al snel weer. Renate Dorrestein heeft het een keer opgeschreven: het is liefde. Liefde voor het schrijven, voor de woorden die op het laptopscherm verschijnen, voor het verhaal dat ineens in je hoofd zit, voor je hoofdpersoon, die steeds echter wordt in gedachten. Liefde voor dat moment, dat je denkt: ja, het is gelukt, dit is wat ik bedoelde!

Voeg daarbij mijn overtuiging dat ik een talent heb gekregen dat ik mag inzetten voor mijn Heer en ik weet het zeker: hier ga ik mee door, op naar het volgende boek!

Waarom? Daarom!

De mysterieuze monnik van Judith Janssen is het actieboekje voor de Christelijke Kinderboekenweek 2011 (10-12 jaar). Het werd gepresenteerd tijdens de Lees en Luisterbeurs in Ede.

Judith schreef eerder de spannende jeugdroman Terug naar de Titanic (Mozaďek) en twee boeken over seksuele opvoeding aan kinderen: Alleen voor jongens en Alleen voor meisjes (Boekencentrum).

Contact met enthousiaste lezers – door Guurtje Leguijt

Guurtje LeguijtDat een uitgever een veel zwaarder leven heeft dan een schrijver blijkt wel uit het feit dat zij de krant al uit heeft terwijl ik nog lig te slapen. Zaterdagochtend piept mijn mobiel die naast het bed ligt mij wakker: er staat een prachtige recensie van mijn boek Badwater van het lezerspanel in het Reformatorisch Dagblad. Een goede manier om deze dag te beginnen, nu nog naar de Lees- en Luisterbeurs voor een presentatie en signeren.

Vermoeiend? Ja, vermoeiend. Maar ook heerlijk om contact te hebben met zoveel enthousiaste lezers! Ook fijn collegaschrijvers weer te ontmoeten en de mensen van de uitgeverij. De sfeer was ook geweldig, allemaal leeslustigen, van jong tot oud, een goed programma en een schat aan prachtige boeken en muziek!

Tussen alle mensen die langskwamen ook een vriendin waarmee ik lang (heel lang) gelden op de Pabo zat, en een vriendin die bij ons in de kerk zat totdat ze verhuisde naar een plaats elders in de provincie. Hoe leuk kan een dag zijn!

Nu afwachten hoe Badwater ontvangen gaat worden. De recensie in het RD (door een lezerspanel van drie dames) maakt mij in elk geval blij, niet alleen omdat het zo positief was maar ook omdat ze het boek begrepen hadden en de diepere lagen ontdekt hadden!

De bevalling is achter de rug en goed verlopen, de kraamvisite is enthousiast. Ik ben een gelukkig mens!

Luizenmoeder? – door Judith Janssen

Judith Janssen‘Ben je al benaderd?’

In de functie van overblijfmoeder liep ik vorige week nietsvermoedend door de school van mijn jongste dochter, toen de Intern Begeleidster op me afkwam met deze vraag. Of ik al benaderd was?

Benaderd, hoezo, waarvoor? Het crea-circuit, schiet het door me heen, daar had ik me toch niet voor opgegeven? Ik ben vaak hulpmoeder maar dit keer mocht ik wel eens overslaan, had ik bedacht. Of bedoelt ze: word je luizenmoeder, of lid van de MR, de Activiteitencommissie, wil je oliebollen bakken op het pleinfeest???

Mijn hersens werken best snel, maar voor ik echt in paniek kan raken, heeft de IB-er me al een hint gegeven: ‘over je boek’!

Aaaahhhh… mijn boek. Ik voel direct weer vaste grond onder mijn voeten. Niks vette hoofdjes, dikke beleidstukken, of andere acties waar ik best toe bereid ben, maar me nooit echt capabel in voel. Als het over mijn boeken gaat, voel ik me op veilig terrein.

Ik check nog even of we het over hetzelfde boek hebben, daar mijn oeuvre inmiddels al vier boeken bedraagt. Ja, het gaat over mijn jongste, De Mysterieuze Monnik, die aanstaande zaterdag op de BCB beurs gepresenteerd gaat worden. Daar mag iedereen me, op elk moment, over benaderen!

In dit geval was de vraag of ik daarover iets wilde komen vertellen op school. Dat wil ik heel graag! Dus sleep ik de kinderen van groep 6, 7 en 8 binnenkort mee in het avontuurlijke leven van de schrijver en stel ik ze voor aan Simon, Rudolf,
Suzanna, Geerten en Luther.

Mijn jongste dochter, die in groep 7 zit, vind het ook vet dat haar moeder bij haar in de klas komt. Met haar beleef ik de laatste dagen opnieuw de avonturen van Simon. Het is spannend om je eigen boek ineens ‘voor het echie’ voor te lezen, zelfs aan je eigen kind. Staan er nog fouten in? Is er niet te veel geschrapt op het
laatste moment? Zou dat ene grapje aanslaan? Begrijpt ze de moeilijk woorden en begrippen?

Tot nog toe doet ze het prima. Kruipt lekker tegen mij aan als we samen op de bank zitten, houdt haar adem in op het juiste moment, zegt bij het eerste hoofdstuk al dat ze het spannend vindt, vraagt in welke groep Simon eigenlijk zit (zodat we zomaar weer een leermomentje hebben: ‘kinderen gingen toen vaak niet naar school, zij moesten werken, en jij bent een bofkont dat je naar school mag’) en vraagt ‘is dat echt waar?’ als ze hoort dat Simon denkt dat zijn moeder in de hemel komt met een aflaat. Geweldig, zo hoort het kind van een schrijfster te reageren!

En nu maar hopen dat die andere kinderen op school ook zo braaf en voorbeeldig zijn!

 

Het boek De mysterieuze monnik wordt op zaterdag 24 gepresenteerd tijdens de Lees en Luisterbeurs in Ede. Judith Janssen schreef dit boek speciaal voor de kinderboekenweek.

Judith schreef eerder de spannende jeugdroman Terug naar de Titanic (Mozaďek) en twee boeken over seksuele opvoeding aan kinderen: Alleen voor jongens en Alleen voor meisjes (Boekencentrum).

 

Win gratis boek! – door Mirjam van der Vegt

Mirjam van der VegtSamen met deze blog stuur ik een cadeautje de wereld in. De eerste twee hoofdstukken van mijn nieuwe boek zijn vanaf nu via de onderstaande link op de website van Sestra te lezen. Een tipje van de sluier om jullie vast nieuwsgierig te maken naar de rest.

Vorige blog schreef ik al dat ik me ‘in verwachting’ voelde. Net zoals bij een zwangerschap de laatste loodjes zwaar wegen, zo ervaar ik ook de laatste weken voor de officiële presentatie als pittig. Ik ben nog bezig met het ontwikkelen van het theaterstuk bij het boek, heb besprekingen met mensen die hele spannende dingen met dit nieuwe boek willen doen (dat blijft nog even geheim) en lever nog her en der teksten aan. Ondertussen spelen verwachtingen een grote rol in je hoofd. Want ja, wat zal de lezer van je roman gaan vinden? Wat dat betreft is een debuut heerlijk: dan heb je nog helemaal geen verwachtingen en kun je onbevangen van de ‘geboorte’ genieten.

Vijf gratis exemplaren

Nu dus vast een voorproefje. En bij dat voorproefje hoort een speciale prijsvraag.

Lees het proloog en het eerste hoofdstuk van De laatste patiënt via onderstaande link en laat via social media (Facebook, Twitter, Linked-in, Hyves e.a.) weten wat je ervan vindt of wat je van het boek verwacht. Je mag ook een reactie achterlaten op de website van Uitgeverij Mozaďek. Onder de reacties op social media die wij kunnen traceren, verloten we vijf gratis gesigneerde exemplaren van De laatste patiënt. Begin november krijgen de winnaars bericht via social media. Zelf ben ik te volgen op Facebook en Twitter, onder andere via mijn website www.mirjamvandervegt.nl

En nu… lezen maar: klik hier.

Voor meer informatie over de presentatie, klik hier.

Schreeuw? – door Mirjam van der Vegt

Mirjam van der VegtDeze week bezocht ik de Manuscripta. Dat is een boekenbeurs waar duizenden boeken en hun auteurs schreeuwen om aandacht: ‘Koop mij! Koop mij!’ Mocht je al denken dat je heel wat was omdat je een boek hebt geschreven, dan verdwijnt dat gevoel hier als sneeuw voor de zon. Toch verliet ik de beurs met een opgewekt gevoel: mijn nieuwe roman De laatste patiënt hoeft namelijk niet te schreeuwen. Het ligt nog stil te wachten voordat het geboren wordt.

21 oktober is de uitgerekende datum. Ik voel me als een vrouw in verwachting, die haar kind koestert. Straks als het boek geboren wordt, komen er Apgarscores en beoordelingen aan te pas, maar nu is het nog helemaal alleen van mij. Toegeven; een aantal mensen hebben de 3D-echo al gezien en zijn razend enthousiast, maar eigenlijk behoort het verhaal mij alleen nog toe.

Wat als ik het nu gewoon alleen voor mij bewaar?
Waarom zou ik het eigenlijk met de buitenwereld delen?

Die vraag sluipt soms op kousenvoeten dichtbij. Vooral als ik even in de rol van Ava, de hoofdpersoon kruip. Zij kiest er ook voor om haar kind voor zichzelf te houden, of beter gezegd: de nagedachtenis aan haar kind. Haar zoontje is vlak na de bevalling overleden en ze sluit zich af van alles en iedereen om de herinnering aan hem alleen levend te houden. Maar dan opeens komt Aron Sahne, een neuroloog op leeftijd, op het toneel. Hij gooit alles overhoop en door de war. Brengt haar met penseelstreken weer met de voeten terug op aarde.

Nee, ik ga nog niet alles verklappen. Waarom zouden anderen het eigenlijk moeten lezen?

Een heel terechte vraag van die stem in mijn hoofd. Want dit verhaal is niet zomaar een verhaal. Het komt uit mijn hart. Het is ontstaan in een periode waarin ik het heel moeilijk had. In die periode ontmoette ik een oude vooraanstaande neuroloog die nog dienst deed vanuit zijn serviceflat. Er ontstond tussen ons een heel bijzondere verstandhouding. Wat ik niet wist, was dat ik zijn laatste patiënt zou zijn. Het boek is daarom ook postuum opgedragen aan hem.

Ook is het opgedragen aan een moeder die haar kind verloor, een moeder die ik mijn vriendin mag noemen. Afgelopen week vertelde ze mij dat ze het aandurft: op mijn boekpresentatie het eerste exemplaar in ontvangst nemen. Even het middelpunt zijn bij een voor haar zo’n kwetsbaar onderwerp.

Kun je het daarom niet beter voor jezelf houden?

Nu glimlach ik. Net als Ava uit het boek. Waarom zou je het wonder van het leven in raadselen gehuld houden? Dit boek is een ode aan mensen die mij het leven leerden. Een ode aan het leven zelf. Het is nog even helemaal van mijzelf, maar als het eenmaal geboren is, zal ik het vol trots aan de wereld laten zien. Dan schreeuwt de pasgeborene het uit: ‘Heb mij lief!’ En ik? Ik zal zeggen: ik heb dit verhaal slechts gekregen.

Wordt vervolgd…

PS: Naast een boekhandelpresentatie op vrijdag 21 oktober in Ermelo, wordt De laatste patiënt ook gepresenteerd op het Jij&Ik weekend van Sestra tijdens een unieke workshop. Snel opgeven dus.


De roman De laatste patiënt verschijnt bij Uitgeverij Mozaďek. Dit jaar verscheen de midprice-editie van de debuutroman van Mirjam van der Vegt, Schaduwvlucht. Voor meer informatie over Mirjam van der Vegt bezoekt u haar inspirerende website.